Niniejsza praca bada dzialalnośc dydaktyczną realizowaną w ramach projektu zaproponowanego przez Sekretariat Edukacji Stanu São Paulo dla szkól calodziennych, zatytulowanego "Warsztaty doświadczeń matematycznych". Opierając się na teorii aktywności z perspektywy Yrjö Engeströma, który proponuje system aktywności, poprzez studium przypadku z nauczycielkami szkoly podstawowej II stopnia, analizujemy sprzeczności pojawiające się w relacjach między elementami tego systemu, nauczycielem prowadzącym warsztaty (podmiot), pracowaną treścią matematyczną (przedmiot), Warsztaty Doświadczeń Matematycznych (artefakt pośredniczący), propozycją i wytycznymi projektu (zasady), rodziców uczniów i grupy nauczycieli szkoly (spolecznośc) oraz uprawnienia decyzyjne nauczyciela i innych osób z instytucji szkolnej (podzial pracy), mając na celu zrozumienie funkcjonowania warsztatów i tym samym zidentyfikowanie trudności w stosowaniu propozycji oraz możliwości doskonalenia zarówno w praktyce nauczycielskiej, jak i w osiąganiu skutecznej nauki.