Zdecydowana większośc zabiegów pyloromyotomii u niemowląt kończy się szybkim sukcesem i nie powoduje żadnych lub prawie żadnych znaczących trwalych skutków. Autor niebędący specjalistą, ks. Fred Vanderbom, opierając się na wlasnych doświadczeniach oraz doświadczeniach innych osób, twierdzi, że u niewielkiej liczby pacjentów występują dlugotrwale konsekwencje, i apeluje o większą uwagę oraz badania mające na celu ustalenie liczby takich przypadków i opracowanie odpowiedniej strategii postępowania. Jako przyczynę tego schorzenia proponuje się konstytucjonalną pierwotną nadkwasotę, której nasilenie wynika z wczesnej niewrażliwości niedojrzalej sekrecji gastryny u noworodków na ujemne sprzężenie zwrotne między kwasowością antrum a gastryną. Czynnikiem sprzyjającym jest niewlaściwe, powtarzające się przekarmianie wymiotującego niemowlęcia. Argumenty przemawiające za nadkwasotą jako przyczyną opierają się na dowodach zgromadzonych glównie w ciągu ostatnich 40 lat. Wzywa się do rozważnego stosowania leków blokujących wydzielanie kwasu w okresie przedoperacyjnym w celu zmniejszenia zasadowicy. Przewiduje się, że takie tymczasowe leczenie w wielu przypadkach doprowadzi do trwalego wyleczenia.